Beni hülyalara salan, o geminin vardığı durakta sen olmalıydın.Kaybolmalıydı bütün karanlık sokaklar ve yanmalıydı tüm lambalar.Acı acı vurulmalıydı yalnızlık.

Böyle sessiz, böyle mutsuz mu inecektim güverteden.Koşmadan usus usul.Uykusuz gözlerimde bir hüzün ve beklenmeyişimin tatlı sancısı.Aşkın doğduğu yerde şimdi yapayalnızım.

Hani ölüm uzak olacaktı.Seni görünce zaman birden duracaktı.İçime bir resim çizecektin kocaman.Tüm resmi güneşle boyayacaktın hani.Ayrılık ölümle tanışacaktı.Yok olup gidecekti hani.

fatih kara

Kağıttan kayıklarla denizler geçilmiyor...

Gecenin üçünde yine sen vardın Karanlıkta kaybolup gitti gözlerin Bir haber geldi belki bir ölüm Sordum kelama yine sen vardın   Okudum, yutkundum inanamadım Donmuştum, bir damla akıtamadım  Kaskatı yüreğim, anlayamadım Başımın ucunda yine sen vardın [...] devamını oku