Bu Gün Seni Hiç Sevmedim
Bu gün içimden seni sevmek gelmedi
Ne ellerin, ne gözlerin, ne yüzün.
Beyaz bir kağıt gibi geçti önümden anılar
Hiçbirinin okunmuyor esamisi
Ne hüzne bulandı gençliğim
Ne dostlar sofrasında meze oldu zaman
Beni hayata bağlayan tek sevdan
Yokluğunu kavramaya başladıysa
İçimde ağır ağır ölüyorsun şuan
Söylerdi bir zamanlar şarkılar
Şiirler okurdu kaderimi
Ezberden öterdi teldeki kuşlar
Balkonlardan bir güvercin havalanırdı
Ta gökyüzene
Yani benliğine, yani özgürlüğüne
Seni sevdiğim zaman
Bir mum eşliğinde erirdi insan
Ve seni özlediğim zaman
Tesbih gibi çekerdim tüm acılarımı
Eyyubun sabrından başlardım söze
Yusufun kuyusundan aydınlığa çıkardım
Ve sevmek orada başlardı hayatı
En güzel tarafıydı beklide
Kör kuyulardan koşarcasına
Bir fırtına inerdi göğe ve buluta
Dar bir koridorun hemen ucunda
Bir diriliş destanı yazılırdı
Yaşamaya susayacak kadar cesur
Ölüme gidecek kadar sevdalı
Kaybetmek bir şehri gece yarısı
Ve uyandırmak istiyorum uykularını
Sen olmasan ne çıkar
Bir dilim ekmek, bir acı su
Aşk ile yeyip-içip doymak da güzel
Hayır! Bu gün alevlenmesin küller
Seni sevmek gelmiyor içimden
Düşler ayaklarıma kapansa da
Kolların kucak diye ağlasa da
Dizlere ağıtlar yakılsa da
Ve kapı orada
Çekip çıkıyorum dünyandan bu gece
Çıkıyorum sonsuzluğa.
fatih kara
