Seni Bu Şiire Gömüyorum Hera
Sen şimdi bu çiçeği solduruyorsun
Gidişinle büyüyor dünya
Yıkıyorsun! Ne dağlar dayanmıyor
Bir bakıyorsun sönmüş odamın lambası
Bir bakıyorsun delirmiş dünya
Ben öldükçe inadına diriltiyor Hüda
Gidişinle büyüyor dünya
Yıkıyorsun! Ne dağlar dayanmıyor
Bir bakıyorsun sönmüş odamın lambası
Bir bakıyorsun delirmiş dünya
Ben öldükçe inadına diriltiyor Hüda
Yokluğun bozuyor tabiatı biliyorsun
Yoruluyorum ikindi girmeden
Ve yoksul odama karanlık çöküyor
Bu bana oh olsun
Hep kurşun kokuyor aşk, renksiz
Plastik çiçek gibi zevksiz ve şekilsiz
Bu şiir gibi seni de gömüyorum dizelere
Dil susmuş, kan durmuş ölü gibisin
Damarımda serum olsan ne yazar
Gidişini yazıyorum tarihe
Kuş uçmaz kervan geçmez meskenlerdeyim
Bulunmuyor adresim yıkık bir kentteyim
Seni bu şiire gömüyorum! Bilesin
Dizelerin bol olsun, üzülmeyesin
Kafiyeler affetsin senin taksiratını
Sakın ola bir daha dirilmeyesin
Seni bu şiire emanet ediyorum Hera!
Yokluğun bana en büyük ceza
fatih kara
