Ben acılar denizinde boğulmuşum
İşitmem vapur düdüklerini, martı çığlıklarını
Dalgalar her gün bir başka kıyıya atar beni
Duyarım yosunların benim için ağladıklarını

Ölüyüm çoktan, bir baksana gözlerime
Gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını
Bu ne karanlık, bu ne zindan gece böyle
Bütün gemiler söndürmüş ışıklarını

Ben acılar denizi olmuşum, yaklaşma
Sularım tuzlu, sularım zehir zemberek
Baksana;herkes içime dökmüş artıklarını

Bu karanlık bitse artık, bir ay doğsa
Bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse
Yılların içimde bıraktıklarını

Ümit Yaşar OĞUZCAN

1.
Saçlarını kimler için bölük bölük yapmışsın
Saçlarını ruhumun evliyalarınca örülen
Tarif edilmez güllerin yankısı gözlerin
Gözlerin kac kişinin gözlerinde gezinir
Sen kaç köşeli yıldızsın

Fabrika dumanlarında resmin
Kirli ve temiz haritaları doldurmuşsun
Hatırasız ve geleceksiz bir iç deniz gibi
Aşka veda etmiş topraklarda durmuşsun

Benim geçmiş zaman içinde yan gelip yattığıma bakma
Ben geleceğin kara gözlü zalimlerindenim
Bir tek köşen bile ayrılmamışken bana
Var olan ve olacak olan bütün köşelerinin sahibi benim
Ben geleceğin kara gözlü zalimlerindenim
Sen kaç köşeli yıldızsın

2.
Evlerinin içi ayna döşeli
Ayna hatıra gözler ve sevmek
Benim aşkım binbir köşeli ah binbir köşeli
Bir köşe gidince bin köşe yeniden gelecek
Ayna hatıra gözler ve sevmek

Evlerinin içi kabartma bahar
Köşelerde keklik gibi bakıp duran saksılar
Halıları öpe öpe nakış yapar nakış gibi ayaklar
Siz söyleyin insan seve seve ölmez ne yapar
Köşelerde keklik gibi bakıp duran saksılar

Evlerinin içi yeni güllerden
Görülmemiş güneşleri görülmemiş gözlerine getiren
Sağ köşedeki entari sol köşedeki şapka
Beni katıl suların ortasına bıraka
Katıl sular güneşi gözlerinden götüren

Evlerinin içi gurur döşeli
Benim aşkım binbir köşeli ah binbir köşeli

sezai karakoç

Bir akşam üstü kapını çaldım

Sıcacık bir yatak, bir ışık aradım

Parladın denizde, içimde açtın

Karanlık gecemde tek aydınlıktın

Sen yan, yan ki geçsin gemiler

Nur olsun, umut olsun denizler

Işığın geldi durdu önümde

Hüsran kalmaz artık gözlerimde

Ne acıdır ki gece ile beraberim

Bir fener altında karanlık ihanetim

Yürek katlanmazsa bu kederli sancıya

Nasıl geçer lafım boynu bükük goncaya

İçimde ki gonca semaya uzanmakta

Dışarıda ki  fenerim yerlere yıkılmakta

Hayır! bırakmam seni ey deli fener

Sen yadigarsın aşktan, çilem bundan güzel

Ölümü istese de bu deli düşünce

Yaşamak da güzel, bu karanlık gecede

Denizin dalgası yüzüstü uzanmakta

En güzel melodi denize ağlamakta

Ne zaman vursa ışığın pencereme

Bakar dururum yaralı gemilere

Aheste aheste geçip gidiyorlar

Gökkubbene bir selam veriyorlar

Ben gidersem eğer ışık ol yoluma

Kalırsam şayet sakla koynunda

Biz aşk yolunda garip bir eriz

Sevdamız büyük silahsız neferleriz

Bir ben, bir sen, bir de deniz

Ben içerde sen dışarıda, nöbetteyiz

fatih kara

Saymadım, sayamadım kaç tanesiniz

Ömrün en güzel yerindesiniz

Soğuk bir oda da nöbettesiniz

Kolunda serum, yanıyor canı

Kırık kanatlı Çernobil çocukları

Haykırsa dünyaya duyulmaz sesi

Ağzında maske çıkmaz nefesi

Alnından süzülür radyasyon teri

Uzun bir gece yoktur sabahı

Uyumadan yatar, Çernobil çocukları

Sakın korkma küçüğüm, solmayacaksın

Çaresi vardır elbet, durmayacaksın

Hesap sormak için yaşayacaksın

Derine inse de hummalı bir acı

Ölüme meydan okur, Çernobil çocukları

 fatih kara

Bak kırıldı gönül sazım
Telim diyor nerdesin
Tükendi sayfamda yazı
Kelem diyor; nerdesin

Yazda mısın? Kışta mısın?
Bir vefasız aşkta mısın?
Yoksa en güzel çağda mısın?
Gönül diyor; nerdesin

Notalar karıştı, şarkılar yarım
Doğuştan yazılmış alın yazım
Tükendi pınarım akmıyor yaşım
Gözlerim diyor; nerdesin

Bir gün geriye dönersen eğer
Birazcık umut getir, yeter
Geceler cehennemmiş meğer
Gündüzler diyor; nerdesin

Yüreğim ellerim kadar soğuk
Hayatım gözlerim gibi donuk
Dönüp durmaktan artık yorulduk
Şiirim diyor; nerdesin..

fatih kara

Bu sensizliğin ilk cümlesi; ”ah sensiz”.Sessizce çığlık attı geceye. Kelimeler yutkundu odada .
Ah sensiz…
İçimde kırıldı kaldı bu sevda.Bir parçası sende.Bir parçası nefesimde tıkanıp kaldı.Yarım bir nefes, tıpkı yarım kalan sevdam gibi. Gözlerimden süzelen birkaç damla yaş senin yerine mi yatacaktı bu yastıkta. Ah kollarım; hep boşlukta.Buğulu camdaki o şehla bakışın korkutuyor beni şimdi.
Ah sensiz…

Yokluğundan beri güneş vurmadı odama, hep karanlık. Gözlerimde anlamsız bir dalgınlık.Aynada çaresizliğin resmi.Yüzüme bakıyor uykusuz gözlerle Ah Sensiz…arada bir ağlıyor.
Arada bir vuruyor sabahın ilk rüzgarı; taze ve ferah. Yüzüme dokunuyor ah sensiz…
Bir nefesin vurmuyor, bir kokun sinmiyor üzerime. Bir saçların gelmiyor elime.Dokunmuyor parmaklarım düşlerine

Sensiz hep sensiz. Bir çığlık ki geceden kopup gelen hep sessiz.Hep karanlığa hep uçuruma.Ayaklarım hep sensizliğe, yürüdüğüm yollar Sırat’tan da ince.

Ne yana baksam senden bir parça. Hiçbir şeyi unutturmuyor zaman, hepsi yalanmış. Daha da alevleniyor yokluğunda. Bir Samsun yamacında, bütün anılarım yanı başımda boynunu büküyor.
Ah sensiz…
Bir sevda yamacında, Bir Samsun pazarında düşlerim satılıyor
Ahh sensiz…

fatih kara