Nasıl yalnız kalıyorsun kardelen?
Seni besleyen sabrın tılsımı nerde!
Karlı dağların eteklerinden
Coşamıyorum, koşamıyorum, nefes alamıyorum
Kaderim, ağzıma vurulan paslı bir gemde
Bir sevdanın kalıntılarını taşıyorum
Yürüdükçe ağırlaşıyor ömrüm heybemde

Parçalayın ne olur bu sevdayı asitli sularda
Dağ rüzgârıyla dökülsün yaralarım
Ya karşıma geçsin ölüm ya da yürüsün yanımda
Kardelen seni bulmadan uyanmasın gözlerim
Topa tutsun hatırlar yüreğimden süzülsün
Ben sana adanmış bir askerim
İstersen bu gönül şühedaya yürüsün

Sen sanmışsın ki, biter ben bırakıp gidince
Zaman aşımına uğrar en ağır suçlar
Takvim döner, saat döner, zaman olur ki
Ve silinip gider, yanıp küllenir korlar
Seni kandırmışlar sevda çiçeği
Giden her adımda sessizce ağlar
Kalan perişan, öylece ardından bakar

Fatih KARA