Bu gün içimden seni sevmek gelmedi

Ne ellerin, ne gözlerin, ne yüzün.

Beyaz bir kağıt gibi geçti önümden anılar

Hiçbirinin okunmuyor  esamisi

Ne hüzne bulandı gençliğim

Ne dostlar sofrasında meze oldu zaman

Beni hayata bağlayan tek sevdan

Yokluğunu kavramaya başladıysa

İçimde ağır ağır ölüyorsun şuan

Söylerdi bir zamanlar şarkılar

Şiirler okurdu kaderimi

Ezberden öterdi teldeki kuşlar

Balkonlardan bir güvercin havalanırdı

Ta gökyüzene

Yani benliğine, yani özgürlüğüne

Seni sevdiğim zaman

Bir mum eşliğinde erirdi insan

Ve seni özlediğim zaman

Tesbih gibi çekerdim tüm acılarımı

Eyyubun sabrından başlardım söze

Yusufun kuyusundan aydınlığa çıkardım

Ve sevmek orada başlardı hayatı

En güzel tarafıydı beklide

Kör kuyulardan koşarcasına

Bir fırtına inerdi göğe ve buluta

Dar bir koridorun hemen ucunda

Bir diriliş destanı yazılırdı

Yaşamaya susayacak kadar cesur

Ölüme gidecek kadar sevdalı

Kaybetmek bir şehri gece yarısı

Ve uyandırmak istiyorum uykularını

Sen olmasan ne çıkar

Bir dilim ekmek, bir acı su

Aşk ile yeyip-içip doymak da güzel

Hayır! Bu gün alevlenmesin küller

Seni sevmek gelmiyor içimden

Düşler ayaklarıma kapansa da

Kolların kucak diye ağlasa da

Dizlere ağıtlar yakılsa da

Ve kapı orada

Çekip çıkıyorum dünyandan bu gece

Çıkıyorum sonsuzluğa.

fatih kara