Sol yanım sonbaharın yapraklarını döküyor

Sessiz sedasız bir kış akşamı oysa

Nerde kalmıştık diyor kalemin kırık tarafı

Kocaman bir “kahretsin” yazacak mürekkep olsa

Ve bu yazdıklarım bu gece sonsa

Tüm duvarlar kan ile boyanacaktı

Vakti gelince işime yarayacaktı

Senden çaldığım yalnızlık

Vasiyet gibi bir suskunluk kaldı senden

Seni vuracaklardı konuşsaydım

Sustum kendimi vurdum hiç hesapta yokken

Ölmeyecektim oysa sahteydi silahım

Aşkını gerçek kurşunları plastik sanmıştım

Meğer ne kadar aptalmışım

Şimdi anlıyorum bir ağır vasıtanın

Yokuş üzerindeki sabrını

Ve yeni öğreniyorum bir güvercinin

Yürümesindeki tılsımı

Canıma kast eden bakışların ve utancın

Hepsi ayrılık süsü verilmiş halime

Dilimi yakmış sana söylediğim doğrular

Bu yüzden yalanı üfleyerek yiyorum

Sana benzeyen bütün kadınları seviyorum

Hazmediyorum bütün cehaletimi

Kader mi yazmış karşıma çıkıyorlar

Çıkarıp atıyorum tüm bekaretimi

Bu yüzden sustum

Ve kendimi vurdum hiç hesapta yokken

Ölmeyecektim oysa yalandı aşkım